← Wróć do Listening Notes

Listening Notes · Kultura muzyczna

Autor: Mossca Editorial

Opublikowano: 2026-03-14

Dlaczego i jak zacząłem tworzyć odtwarzacz muzyki na Maca

Dwie części: dlaczego postanowiłem stworzyć Mossca i czego dowiedziałem się o odtwarzaniu na Macu — od dekodowania i silnika audio po Core Audio i urządzenia wyjściowe.


Część pierwsza: dlaczego chciałem stworzyć Mossca

Moje nawyki słuchania muzyki

Korzystałem wcześniej z różnych serwisów streamingowych.

W Chinach dwa największe to QQ Music i NetEase Cloud Music. Szczerze mówiąc, nie korzystam z 90% ich funkcji. Chcę po prostu spokojnie słuchać muzyki. Nie potrzebuję funkcji społecznościowych, komentarzy, list odtwarzania wciskanych na każdym kroku, reklam ani mnóstwa rzeczy niezwiązanych ze słuchaniem. Zmęczyły mnie te przeładowane produkty „wszystko w jednym”. Dochodzi kwestia praw autorskich: muzyka, którą lubię, może któregoś dnia nagle zniknąć.

Spotify jest stosunkowo bliższy temu, czego szukam. Nadal z niego korzystam, zwłaszcza gdy sprawdzam nowe albumy i niszowe wydawnictwa. Jest wygodny i wystarczająco prosty, choć jakość dźwięku nie jest idealna. Dla mnie Spotify to raczej miejsce do odsłuchiwania nowości. Odkrywam tam muzykę, a jeśli coś naprawdę mi się spodoba, kupuję album i zachowuję go we własnej kolekcji. Spośród aplikacji streamingowych interfejs Spotify również najbardziej odpowiada mojemu gustowi.

Apple Music to kolejna możliwość. Korzystałem z niego przez pewien czas. Początkowo katalog nie obejmował wystarczająco dużo interesującej mnie muzyki. Później się poprawił, ale do okazjonalnego słuchania nadal wygodniejszy był dla mnie Spotify, zwłaszcza że mogę po prostu otworzyć Spotify Web i zacząć słuchać. Aplikacja i interfejs Apple Music są w porządku, ale nie zachwycają. Serwis oferuje bezstratny dźwięk, lecz ostatecznie przestałem traktować go jako główny wybór, bo nadal wydaje mi się produktem dla masowego odbiorcy streamingu. Do tej roli Spotify już mi wystarcza.

Dlatego moim głównym miejscem słuchania muzyki pozostaje lokalna biblioteka.

Przypomina mi to trochę czasy, gdy jako młodsza osoba słuchałem Walkmana lub odtwarzacza CD. Spokojnie, osobiście, prosto i bez zbędnych dodatków. To moja muzyka i nikt mi nie przeszkadza. Zwykle też dobrze wiem, czego chcę posłuchać. Muzykę, którą naprawdę kocham, zdecydowanie chcę posiadać i zachować na stałe.

Obecnie mój tymczasowy dysk Samsung T7 2 TB jest już pełny. Mam też ponad 4 TB bezstratnych albumów w Baidu Cloud i Quark Cloud, a kolekcja nadal rośnie. Planuję również wkrótce zbudować system NAS. Moja muzyka pochodzi z wielu źródeł i obejmuje różne formaty, przede wszystkim DSD, WAV i FLAC. Słucham dużo rocka, popu i muzyki klasycznej, od lat dziewięćdziesiątych po współczesne wydawnictwa, od Europy i Ameryki po Japonię.

Poszukiwanie lokalnego odtwarzacza muzyki

Gdy zacząłem słuchać lokalnej muzyki bezstratnej, zacząłem szukać odpowiednich odtwarzaczy. Moje wymagania były w gruncie rzeczy bardzo proste:

  • Dobra jakość dźwięku.
  • Czysty, estetyczny i nowoczesny interfejs.
  • Dobra obsługa dużych bibliotek, bo nie zamierzam słuchać tylko kilku albumów.
  • Prostota bez nadmiaru skomplikowanych lub nieistotnych funkcji.

Audirvāna

Jako pierwszy wypróbowałem Audirvāna. Każdy, kto słucha muzyki lokalnej, prędzej czy później zapewne na niego trafi.

Interfejs jest akceptowalny, a zakres funkcji umiarkowany. Nie nazwałbym go przeładowanym, ale też nie szczególnie prostym. Wiele ustawień wciąż wydaje się zbyt technicznych, a większość z nich nie jest mi potrzebna.

Obsługa dużych kolekcji albumów jest przyzwoita. Po zaimportowaniu przewijanie i skanowanie działają dość płynnie. Jednak niektóre albumy były błędnie rozpoznawane i wyświetlały nieczytelne znaki, takie jak „???”. Nie przepadam też za domyślną listą albumów. Okładki są dla mnie ważne, niemal jak okładki płyt winylowych. Nie powinny być tylko maleńkimi, użytkowymi miniaturkami na liście.

Najważniejsza jest jakość dźwięku. Chociaż Audirvāna jest z niej znany, podczas moich własnych odsłuchów brzmiał nieco matowo i sucho. To tylko moje osobiste odczucie, a nie uniwersalny standard. Po prostu dźwięk nie zrobił na mnie dużego wrażenia.

Roon

Następnie wypróbowałem Roon. Jego biały motyw jest nowoczesny i stosunkowo uporządkowany. Podczas korzystania odniosłem jednak wrażenie, że bardziej koncentruje się na domowym centrum multimedialnym niż na samej jakości dźwięku. Główny ekran zawiera sporo funkcji. Odtwarzanie jest w porządku, ale na co dzień nie różni się aż tak bardzo. W mojej bibliotece rozpoznawanie metadanych było nawet gorsze niż w Audirvāna, a widok listy również nie był idealny. Nie czuję, że to produkt stworzony z myślą o moim sposobie słuchania lokalnej muzyki.

Informacje o albumach i treści redakcyjne są bardzo dobrze przygotowane. Jednak na obecnym etapie nadal nie czuję w pełni ich wartości.

Swinsian

Swinsian bardzo przypomina iTunes. Jest niezwykle łatwy w obsłudze. Nie skupia się szczególnie na jakości dźwięku i przypomina raczej współczesną wersję iTunes. Jest jednak szybki. Odtwarzanie, przeglądanie i nawigacja po dużych bibliotekach reagują bardzo sprawnie, co zrobiło na mnie wrażenie. Choć nie reklamuje się jako odtwarzacz audiofilski, jego brzmienie jest przyjemne: ciepłe, wielowarstwowe i łatwe w odbiorze. Kiedy potrzebuję muzyki w tle podczas programowania, często włączam Swinsian.

Nie podobają mi się dwie rzeczy. Po pierwsze, układ głównego interfejsu jest dla mnie zbyt złożony, z nadmiarem obszarów i paneli. Przede wszystkim chcę słuchać muzyki, a nie obsługiwać kokpit. Niektórymi elementami trudno też sterować lub je ukryć. Prawdopodobnie wynika to z pozycjonowania produktu. Edycja metadanych nie jest przecież moim głównym codziennym zajęciem.

Po drugie, nadal ma wiele funkcji, z których, szczerze mówiąc, większość jest mi niepotrzebna. Podczas odtwarzania przez zewnętrzny DAC nie znalazłem też obsługi DoP. To dla mnie problem, ponieważ słucham DSD.

HQPlayer

Jest jeszcze HQPlayer, o którym często czytałem na forach audiofilskich. Wygląda na bardzo wyspecjalizowany program, oparty na dużym doświadczeniu w przetwarzaniu dźwięku. Zainstalowałem go, wypróbowałem raz, a potem praktycznie nie używałem. Być może ma wiele świetnych algorytmów, ale interfejs wydaje się zbyt przestarzały. Bardziej przypomina stary przyrząd precyzyjny niż współczesną aplikację muzyczną. Interfejs i sposób organizacji odtwarzania zniechęciły mnie, zanim zdążyłem poważnie przetestować brzmienie. Po prostu chcę słuchać muzyki, a nie spędzać czas na dostrajaniu ustawień.

foobar2000

foobar2000 to kolejny klasyk. Wiele lat temu korzystałem z niego na Windows, więc wypróbowałem także wersję Mac. Jest jednak wyraźnie mniej wygodna niż wersja dla Windows. Ma wiele wtyczek i rozszerzeń, ale oznacza to również konieczność poświęcenia czasu na ich wyszukiwanie i konfigurację. Podobnie jak HQPlayer, sprawia wrażenie produktu dla inżynierów.

Apple Music jako odtwarzacz lokalnej biblioteki

Tak, wypróbowałem go, ponieważ zazwyczaj ufam interfejsom i doświadczeniu użytkownika Apple. Jednak gdy zaimportowałem bibliotekę liczącą ponad 3000 albumów, lista zaczęła już wyraźnie zwalniać. Niektóre szczegóły także wydawały się dziwne bez widocznego powodu. Moje odczucie pozostało takie samo: Apple Music nie koncentruje się przede wszystkim na jakości dźwięku ani na muzyce lokalnej. Jego prawdziwym rdzeniem jest streaming.

Postanowiłem więc zbudować własny odtwarzacz

Po wypróbowaniu wszystkich tych programów i porzuceniu kilku innych już podczas instalacji lub wstępnych testów zrozumiałem, że bardzo niewiele produktów naprawdę spełnia moje oczekiwania. Pomyślałem więc: dobrze, zbuduję własny.

Na podstawie swoich potrzeb określiłem najważniejsze zasady:

  • Jakość dźwięku ma znaczenie. Istnieje wiele kryteriów „dobrego brzmienia”. Osobiście bardziej zależy mi na słuchaniu muzyki takiej, jaka jest. Wiele aplikacji muzycznych, a nawet urządzeń, dodaje przetwarzanie, zabarwienie lub ulepszanie dźwięku. Wolę podejście zbliżone do monitorów studyjnych: ograniczyć niepotrzebne inteligentne przetwarzanie, nie zmieniać muzyki bez powodu i odtwarzać ją możliwie wiernie.
  • Interfejs ma znaczenie. Odtwarzacz muzyki to nie tylko dźwięk. Interfejs też się liczy, szczególnie w aplikacji używanej codziennie. Wrażenia wizualne są częścią doświadczenia słuchania. Okładki albumów mają znaczenie, tak jak okładki winyli.
  • Prostota ma znaczenie. Wszystko powinno służyć słuchaniu muzyki. Nie chcę dodawać każdej możliwej funkcji, pokazywać jej, umożliwiać konfiguracji i zamieniać aplikacji w panel sterowania.
  • Obsługa dużych bibliotek ma znaczenie. Dobry lokalny odtwarzacz powinien dobrze działać nie tylko z kilkoma albumami.
  • Obsługa różnych scenariuszy również ma znaczenie. Większość czasu pracuję przy komputerze. Dlatego doświadczenie na komputerze stacjonarnym jest moim priorytetem. Mam też na biurku DAC i słuchawki monitorowe, więc obsługa zewnętrznych DAC-ów jest ważna zarówno przy używaniu słuchawek, jak i głośników. Jeśli później zbuduję NAS, obsługa domowej biblioteki muzycznej stanie się jeszcze ważniejsza.

Liczą się również inne szczegóły, takie jak obsługa DSD i tekstów piosenek.

Tak zacząłem budować Mossca.


Część druga: jak działa dobry lokalny odtwarzacz muzyki na Macu

Teraz chciałbym wyjaśnić, zgodnie z moim rozumieniem, czego potrzeba do stworzenia dobrego i kompletnego odtwarzacza lokalnej muzyki na Macu i iOS. Postaram się przedstawić to zrozumiale. Nie ma tu wielkiej tajemnicy. Gdy zrozumie się podstawowy tor sygnału, wiele haseł marketingowych staje się dużo łatwiejszych do oceny. Wiadomo, co naprawdę jest ważne, a co nie.

Zacznijmy od Maca

Z punktu widzenia użytkownika odtworzenie utworu oznacza:

  1. Zaimportowanie lokalnej muzyki do biblioteki aplikacji. Zwykle nie jest to trudne. Prawdziwe pytania dotyczą dokładności i zakresu obsługi. Czy aplikacja prawidłowo odczytuje wykonawcę, album, okładkę, informacje o utworach oraz ścieżki podzielone na podstawie CUE? Czy po imporcie można sprawnie przeglądać bibliotekę, zwłaszcza gdy albumów jest dużo?
  2. Naciśnięcie Odtwórz. Dla użytkownika to najważniejszy moment. Potem główne pytanie brzmi: czy brzmi dobrze? Wygląda to prosto, ale techniczna strona jest dość złożona.

Z punktu widzenia inżynierii tor odtwarzania na Macu wygląda mniej więcej tak:

Dekodowanie → Silnik audio aplikacji → macOS Core Audio / HAL → Urządzenie wyjściowe

Prosta analogia do fabryki:

  • Dekodowanie oznacza rozpakowanie surowca i przywrócenie go do postaci danych nadających się do przetwarzania.
  • Silnik audio aplikacji decyduje, czy dane przetwarzać, jak umieścić je w kolejce i jak wysłać na wyjście.
  • Core Audio / HAL to systemowy przenośnik i warstwa koordynacji. Kieruje strumień audio do wybranego urządzenia. W trybie współdzielonym może także uczestniczyć w miksowaniu i konwersji częstotliwości próbkowania.
  • Urządzenie wyjściowe lub DAC odbiera sygnał cyfrowy i zamienia go w dźwięk analogowy.

Dekodowanie

Dekodowanie przekształca skompresowane lub opakowane strumienie audio w dane, które odtwarzacz może przekazać do silnika audio. O ile program nie tworzy własnego dekodera, większość aplikacji korzysta z dojrzałych rozwiązań. Jeśli ścieżka dekodowania jest prawidłowa, etap ten zwykle wygląda podobnie w różnych odtwarzaczach, chyba że aplikacja celowo wykonuje resampling lub inne przetwarzanie.

W przypadku muzyki bezstratnej większość formatów ostatecznie staje się PCM:

  • FLAC → PCM
  • ALAC → PCM
  • APE → PCM
  • WAV / AIFF → zwykle już PCM
  • DSF / DFF → strumień bitów DSD lub konwersja do PCM

Na Macu DSD nie jest zwykle obsługiwany tak jak PCM w domyślnym systemowym torze audio. Odtwarzacz zazwyczaj konwertuje DSD do PCM albo używa DoP, aby umieścić DSD w nośniku podobnym do PCM i przesłać go do DAC-a obsługującego DoP.

Silnik audio aplikacji

Zanim audio dotrze do warstwy systemowej, odtwarzacz może je przetwarzać. Silnik aplikacji kieruje zdekodowane dane do własnego toru odtwarzania. Zarządza odtwarzaniem, pauzą, przewijaniem, zmianą utworów, buforowaniem, głośnością i stanem odtwarzania. To mózg systemu audio aplikacji.

To również miejsce, w którym wiele aplikacji stosuje przetwarzanie dźwięku. Różne programy podejmują bardzo różne decyzje. Typowe przetwarzanie obejmuje:

  • EQ
  • Crossfeed
  • SRC, w tym wysokiej jakości algorytmy konwersji częstotliwości próbkowania
  • DSP

Mówiąc prosto, to właśnie tutaj najczęściej „gotuje się” dźwięk. Czy gotowanie jest dobre, zależy od kucharza. Niektóre odtwarzacze dodają więcej przypraw, inne próbują zachować oryginalny smak składników. To wybór projektowy.

macOS Core Audio

Gdy audio dociera do tej warstwy, trafia pod kontrolę systemu. Musi przez nią przejść, zanim dotrze do urządzenia.

W tym miejscu często mówi się o trybie wyłącznym i współdzielonym. W uproszczeniu tryb wyłączny oznacza, że aplikacja próbuje przejąć dedykowaną kontrolę nad urządzeniem audio. Zaletą jest ograniczenie wpływu systemowego miksowania lub resamplingu. W trybie współdzielonym aplikacja dzieli urządzenie z innymi programami.

Gdy aktywne jest wyjście o charakterze wyłącznym, inne aplikacje mogą chwilowo utracić dostęp do urządzenia albo ich dźwięk może zostać skierowany gdzie indziej, zależnie od systemu i sprzętu. Przy odtwarzaniu na samym Macu słyszalna różnica nie zawsze musi być duża. Z zewnętrznym DAC-iem może być wyraźniejsza.

macOS nie ma jednej widocznej dla użytkownika funkcji „Exclusive Mode”, takiej jak WASAPI Exclusive w Windows. Odtwarzacze zwykle osiągają podobny efekt poprzez Hog Mode, przejmowanie urządzenia, powiązanie przez Audio HAL, zmianę częstotliwości próbkowania i pokrewne techniki. To jedna z różnic między platformami.

Wyjście

To najłatwiejsza do zrozumienia część: słuchawki, głośniki i często DAC pomiędzy nimi. Różne urządzenia mają bardzo różne możliwości, a dostosowanie do DAC-ów potrafi być trudne.

Ściśle mówiąc, DAC nie jest tylko „warstwą wyjścia”. Jego rola zależy od tego, co przesyła mu odtwarzacz. Jeśli wysyła PCM, DAC zamienia cyfrowy PCM w dźwięk analogowy. Jeśli wysyła DSD przez DoP, DAC rozpoznaje znacznik DoP, wydobywa strumień DSD, dekoduje go własnym torem i następnie konwertuje do postaci analogowej.

DoP oznacza, że dane DSD są do transmisji pakowane w nośnik przypominający PCM. DAC obsługujący DoP rozpoznaje znacznik i wydobywa oryginalny strumień bitów DSD. Teoretycznie znacznie lepiej zachowuje to odtwarzanie DSD niż konwersja DSD do PCM w samym odtwarzaczu.


Dwa kluczowe pytania o tor sygnału audio

1. Co wpływa na jakość dźwięku?

Wszystko, co zmienia same dane muzyczne, może wpływać na brzmienie: upsampling, downsampling, SRC, głośność cyfrowa, EQ, DSP oraz wybór wyjścia współdzielonego lub wyłącznego.

Z tej perspektywy najczystszy tor to zwykle ten, w którym najmniej niepotrzebnych ingerencji. Ale znów jest to jak gotowanie: niektórzy lubią więcej przypraw, inni pierwotny smak. Poza ewidentnie szkodliwym przetwarzaniem różne odtwarzacze wybierają różne kompromisy.

SRC, głośność cyfrowa, EQ i DSP bezpośrednio zmieniają cyfrowe dane audio. Tryb wyłączny lub współdzielony dotyczy raczej tego, czy dźwięk przechodzi przez miksowanie systemu, czy system zmienia częstotliwość próbkowania i czy wyjście może odpowiadać źródłu i urządzeniu.

2. Bit-Perfect i obsługa częstotliwości próbkowania

Typowe parametry wejściowe w torze sygnału obejmują głębię bitową i częstotliwość próbkowania, na przykład 24 bity / 96 kHz. Z powodu ograniczeń sprzętu i decyzji dotyczących przetwarzania końcowe wartości mogą się różnić.

Dwa szczegóły są szczególnie ważne:

  • Starać się zachować dane wyjściowe możliwie bliskie zdekodowanym danym źródłowym. Ważną częścią jest dopasowanie częstotliwości próbkowania.
  • Jeśli konwersja jest konieczna, zwykle lepiej pozostać w tej samej rodzinie częstotliwości, np. 44,1 → 88,2 zamiast 44,1 → 96.

Wyższa częstotliwość próbkowania nie oznacza automatycznie lepszego dźwięku

Częstotliwość próbkowania oznacza liczbę cyfrowych próbek rejestrowanych w ciągu sekundy. Wyższa częstotliwość nie oznacza automatycznie „lepszego dźwięku”. Wpływa przede wszystkim na:

  • Najwyższą możliwą do przedstawienia częstotliwość
  • Możliwości projektowania filtrów cyfrowych
  • Zapas na późniejsze przetwarzanie
  • To, czy system lub urządzenie muszą wykonywać resampling

Zgodnie z twierdzeniem Nyquista 44,1 kHz teoretycznie pozwala odwzorować częstotliwości do około 22,05 kHz, podczas gdy słuch człowieka zwykle kończy się w okolicach 20 kHz. Dlatego 44,1 kHz na płytach CD nie wybrano przypadkowo: miało pokrywać zakres ludzkiego słuchu.

Zalety wyższych częstotliwości to częściej większy zapas na obróbkę podczas nagrania i produkcji, swobodniejsza konstrukcja filtrów, lepsze działanie niektórych DAC-ów lub torów odtwarzania oraz ograniczanie efektów ubocznych pewnych procesów. Nie znaczy to jednak, że każdy plik 192 kHz brzmi lepiej niż każdy plik 44,1 kHz.

Oczywiście psychologicznie wielu z nas nadal woli wyższe liczby przy pozostałych warunkach równych. Ja też. To trochę jak w fotografii: ponad 20 megapikseli może już w zupełności wystarczyć, ale jeśli mogę mieć więcej pikseli, czuję się pewniej, wybierając większą wartość.

Dlaczego Bit-Perfect ma znaczenie

Bit-Perfect oznacza, że cyfrowe dane audio wysyłane przez odtwarzacz do urządzenia powinny pozostać możliwie bliskie oryginalnym danym PCM zdekodowanym z pliku źródłowego.

Dokładniej:

  • Brak systemowego resamplingu
  • Brak zmian głośności cyfrowej
  • Brak EQ
  • Brak ReplayGain
  • Brak DSP
  • Brak wymuszonej konwersji formatu
  • Brak systemowego miksowania
  • Częstotliwość próbkowania zgodna ze źródłem, jeśli to możliwe
  • Brak niepotrzebnych zmian układu kanałów i głębi bitowej

Bit-Perfect nie jest ważny dlatego, że zawsze brzmi najlepiej. Jest ważny, ponieważ zapewnia najczystszy i najlepiej weryfikowalny punkt odniesienia. Mówiąc prosto: staram się przedstawiać muzykę taką, jaka jest w oryginale.

Jego wartość ma trzy aspekty:

Po pierwsze, ogranicza niepewność. Jeśli system wymusza konwersję FLAC 44,1 kHz do 48 kHz, miesza go z innymi dźwiękami systemowymi, a następnie zmienia poziom cyfrową regulacją głośności, słyszymy już nie tylko sam plik. To plik plus przetwarzanie systemu i odtwarzacza oraz zachowanie urządzenia. Może to nie brzmieć źle, ale nie jest transparentne.

Po drugie, pozwala uniknąć przetwarzania niskiej jakości. Resampling, głośność cyfrowa i DSP nie są z natury złe. Pytanie brzmi: kto je wykonuje, jak, jak dobra jest implementacja i czy to konieczne? Niektóre systemowe rozwiązania SRC w wielu przypadkach są wystarczające. Jeśli jednak odtwarzacz może uniknąć niepotrzebnego SRC, eliminuje potencjalne źródło zniekształceń.

Po trzecie, buduje zaufanie. Dla lokalnego odtwarzacza Bit-Perfect to profesjonalny punkt wyjścia. Nie należy potajemnie zmieniać audio. Jeśli zachodzi przetwarzanie, trzeba o tym poinformować użytkownika. Jeśli odtwarzacz nie może wysłać źródła bez zmian, powinien jasno pokazać użycie trybu awaryjnego, resamplingu lub obniżonej jakości.

Bit-Perfect nie zawsze oznacza przyjemniejsze brzmienie. Słuchawki czy głośniki monitorowe też nie każdemu wydają się najbardziej atrakcyjne. Niektórzy uważają je za zbyt neutralne. To ponownie wybór projektowy.

Dlaczego konwersja w obrębie tej samej rodziny częstotliwości ma znaczenie

Konwersja w tej samej rodzinie oznacza:

  • Źródła 44,1 kHz najlepiej konwertować do 88,2 / 176,4 / 352,8
  • Źródła 48 kHz najlepiej konwertować do 96 / 192 / 384

Powodem jest prostota matematyczna. 44,1 → 88,2 to 2×; 44,1 → 176,4 to 4×; 48 → 96 to 2×; 48 → 192 to 4×. Takie konwersje przez całkowite wielokrotności są stosunkowo proste.

Natomiast 44,1 → 48 to konwersja niecałkowita. Stosunek wynosi 160:147. Oznacza to, że resampler musi użyć bardziej złożonej interpolacji, filtrowania i obsługi fazy, aby zamienić 44 100 próbek w 48 000.

Nie oznacza to, że 44,1 → 48 musi źle brzmieć. SRC wysokiej jakości potrafi wykonać to znakomicie. Zasadniczo jednak konwersja przez całkowitą wielokrotność jest prostsza, a konwersja między rodzinami bardziej złożona. Większa złożoność oznacza większą zależność od jakości SRC; jeśli operacja jest zbędna, lepiej jej unikać.

Zasada jest więc taka: 44,1 lepiej konwertować do 88,2 lub 176,4 niż bez potrzeby wymuszać 48 lub 96.

O upsamplingu

Upsampling polega na konwersji audio o niższej częstotliwości próbkowania do wyższej. Na przykład 44,1 → 88,2; 44,1 → 176,4; 48 → 96; 96 → 192.

Wiele osób błędnie zakłada: większa liczba = więcej informacji = lepszy dźwięk. To nieprawda. Upsampling nie może stworzyć informacji, których nie ma w oryginalnym pliku. Nagranie 44,1 kHz nie zawiera rzeczywiście zarejestrowanych składowych 30 czy 40 kHz. Konwersja do 192 kHz nie wyczaruje prawdziwych informacji ultradźwiękowych.

Upsampling w rzeczywistości wstawia nowe próbki pomiędzy istniejące, korzysta z filtrów do oszacowania przebiegu między nimi, przekształca dane do formatu z wyższą częstotliwością i czasem przenosi część filtrowania cyfrowego z DAC-a do odtwarzacza. Może pomóc, ale nie dlatego, że tworzy nowe informacje.

Możliwe korzyści to: algorytm SRC odtwarzacza może być lepszy niż wewnętrzny upsampling DAC-a; niektóre DAC-i działają lepiej przy wysokich częstotliwościach wejściowych; całkowite mnożniki w tej samej rodzinie ułatwiają dalsze przetwarzanie; DSP i EQ mogą zyskać więcej zapasu; można też ominąć słaby systemowy SRC.

Może jednak nie przynieść żadnych korzyści, a nawet pogorszyć brzmienie. Wiele fałszywych plików bezstratnych po prostu poddano upsamplingowi. Rzeczywisty sygnał pozostaje ograniczony, a reszta to w dużej mierze szacunki.


Teraz iOS

Platforma iOS bardzo różni się od Maca. Są dwie duże różnice.

Po pierwsze, urządzenia mobilne mają więcej ograniczeń: bateria, wydajność, temperatura i restrykcje systemowe. Nie są komputerami stacjonarnymi.

Po drugie, tor odtwarzania jest inny. iOS nie może korzystać z takiego samego wyłącznego toru wyjściowego jak Mac. W iOS kluczową warstwą systemową audio jest AVAudioSession. Na Macu podstawą są Core Audio / HAL i obsługa urządzeń wyjściowych. To jedna z największych różnic między platformami.

Jest jeszcze ważniejsza różnica praktyczna: sposób użycia. Mac przypomina bardziej poważne stanowisko do odtwarzania muzyki. Ma wystarczającą wydajność, można go połączyć z domowym sprzętem audio i zewnętrznymi DAC-ami. Lepiej nadaje się do uważnego, skupionego słuchania.

iOS jest z natury mobilny. Użytkownicy bardziej dbają o czas pracy baterii, temperaturę, lekkość i prosty interfejs. Nie zawsze potrzebują ekstremalnej inżynierii audio za wszelką cenę. W wielu sytuacjach korzystają ze słuchawek Bluetooth, a jakość dźwięku już jest ograniczona przez tor transmisji. Hałas na zewnątrz również bywa wysoki. Nawet z małym zewnętrznym DAC-iem ograniczenia zasilania i wielkości utrudniają realne porównanie z DAC-iem stacjonarnym z osobnym zasilaniem.

Dlatego ostatnio zastanawiam się również nad rzeczywistą wartością Mossca Mobile. Nadal staramy się zachować dobrą jakość dźwięku, ale rozważamy także nowy kierunek. Trzeba będzie go sprawdzić po przygotowaniu pierwszej wersji.


Kilka lekcji z dotychczasowego tworzenia Mossca

1. Ważne są stabilny rytm i stabilne doświadczenie

Na początku mieliśmy wiele podstawowych funkcji do zbudowania, więc tempo prac było bardzo szybkie. W informacjach o wydaniach na stronie widać, że nowa wersja ukazywała się praktycznie co tydzień lub dwa. Szybkie iteracje pomagały, ale pozostawiły też dług technologiczny w architekturze. W dwóch ostatnich wersjach zwolniłem tempo, skupiając się bardziej na stabilności podstawowych funkcji i podnoszeniu minimalnego poziomu jakości.

2. Skupienie na naprawdę najważniejszym doświadczeniu

Wcześniej, aby aplikacja wyglądała bardziej profesjonalnie, dodałem pewne funkcje, które nie były istotne, na przykład pasek postępu z przebiegiem fali. Usunąłem go w ostatnich wersjach. Takie elementy zwiększają złożoność kodu, a jeśli nie służą naprawdę słuchaniu muzyki, powinny zniknąć.

Zbudowaliśmy również Radar, system oceny jakości biblioteki muzycznej. Jest przydatny, ale nie należy do podstawowego toru odtwarzania. Dlatego na razie obniżyliśmy jego priorytet. Pomaganie użytkownikom w ocenie bibliotek i wykrywaniu fałszywych plików bezstratnych pozostaje wartościowe, lecz nie może przeszkadzać w podstawowym słuchaniu.

3. Niektóre wczesne decyzje architektoniczne nie były wystarczająco dobre

Główny powód jest taki, że na początku nie rozumiałem w pełni wszystkich scenariuszy odtwarzania. Niektóre początkowe wybory nie były optymalne. Teraz poprawiam je krok po kroku. Na przykład część funkcji korzystała z rozwiązań awaryjnych ze względów wydajnościowych, nawet jeśli doświadczenie użytkownika nie było idealne. Ten dług jest stopniowo spłacany.


Gdzie Mossca jest dzisiaj

Mossca obejmuje dziś cały podstawowy proces: od importowania i analizowania biblioteki muzycznej po odtwarzanie na macOS, Windows oraz iPhone / iPad.

Biblioteki muzyczne i połączenia: Oprócz bibliotek lokalnych Mossca potrafi łączyć się z muzyką przechowywaną przez SMB i WebDAV, a także z Mossca Server, Navidrome / Subsonic, Jellyfin, Plex i Emby. Obsługuje główne formaty bezstratne, w tym DSD.

Odtwarzanie: Na macOS Mossca obsługuje zgodne zewnętrzne DAC-i, wyjście wyłączne, DSD przez DoP oraz wysokiej jakości konwersję częstotliwości próbkowania. Na iPhone i iPadzie odtwarzanie zależy od możliwości i routingu iOS; ograniczenia dostępu wyłącznego i wyjścia Bit-Perfect opisano osobno w Listening Notes. Dostępne są też informacje o ścieżce sygnału i wyszukiwanie tekstów piosenek online.

Scenariusze użytkowania: Mossca dla Windows jest już dostępny obok aplikacji Mac oraz iPhone / iPad. Mossca Server można bezpłatnie uruchomić na NAS-ie lub serwerze domowym, uzyskując odtwarzacz internetowy i dostęp do biblioteki muzycznej dla klientów Mossca.

Zarządzanie biblioteką: Edycja metadanych jest dostępna dla obsługiwanych plików, dzięki czemu dbanie o tagi może być częścią słuchania muzyki, a nie osobnym obowiązkiem.

Jednocześnie będziemy nadal dopracowywać stabilność odtwarzania, szybkość reakcji i szczegóły interfejsu, zwłaszcza po dodaniu wielu motywów. Obecny stan wciąż nie jest wystarczająco dobry.


Jeśli macie uwagi lub przemyślenia, śmiało napiszcie do mnie e-mail. Chętnie przyjmuję krytykę i sugestie. Sam również szybko się uczę i rozwijam.

[email protected]


← Wróć do Listening Notes